Rüzgar Nereden Nereye Eser? Bir Genç Yetişkinin Hafif Felsefi Yolculuğu
Bugün hava güzel ama fırtına kopacak gibi hissediyorum. İzmir’de yaşıyorum, rüzgarın keyfini en iyi burada çıkarırsınız. Ama, durun, hemen olaya girmeyeyim, önce biraz kafayı toparlamam lazım. Bazen rüzgarın nereden estiğini düşünürken, insanın hayatında olduğu gibi, durduğumda her şeyin ne kadar anlamsız olduğunu fark ediyorum. Hadi gelin, rüzgar nereden nereye eser diye bir soruyu birlikte biraz eğlenceli bir şekilde ele alalım. Hem de düşündürerek, tabii ki. (Ya da belki sadece espri yaparak.)
Rüzgar Nereden Eser, Bunu Kimse Bilmiyor!
Bazen evde otururken, pencereyi açarım ve rüzgar birden odaya girmeye başlar. Hani, kimseye sormadan gelir ya, “Selam, ben rüzgarım, buradayım!” diye bağırarak. Ama bu rüzgar nereden esiyor? Bunu kimse bilmiyor. En çok da ben. İzmir’in o güzel “rüzgarlı” havasını bazen öyle bir hissettiriyor ki, sanki dünya dönmeyecekmiş gibi hissediyorum. Ama bazen de, “Hadi ya! Tam 20 saniye önce buradaydın, neden bu kadar değiştin?” diye düşünüyorum.
Önce sağdan esiyor, sonra bir bakıyorum, soldan geliyor. Yani, öyle bir şey ki, aklınızın karışması garantili. Kendi kendime, “Rüzgar, sen nereye gidiyorsun, neyi değiştirmeye çalışıyorsun?” diye düşünüyorum. Şu an bile, pencereyi açıp bakmak istiyorum ama yazıyı bölmemek için sabır gösteriyorum. Sonra birden aklıma geldi, belki de hayat işte tam da böyle bir şey! Durup dururken rüzgar gibi bir şey oluyorsun, her şey aniden değişiyor ve sen sadece onu izliyorsun. Kendi hayatında nereye gittiğini bilmeden… Ama yavaşça gitmiyorsun, tıpkı bir fırtına gibi esiyorsun.
Bir Gün Seninle Konuşacakmış Gibi Düşünme, Rüzgarın Kafası Karışık
Ben de bazen düşünürken kafamın karıştığını fark ediyorum. Geçen gün bir arkadaşımla oturuyordum, o da bana, “Abi, sen hep çok ciddi düşünüyorsun,” dedi. “Hadi, biraz rahatla!” diye ekledi. Ama dedim ki, “Sen de hiç rüzgarın nereden estiğini düşündün mü? Benim derdim o, kafamı karıştıran tam olarak bu!” Ve tabii ki gülüştük, rahatladık. Ama sonra gerçekten düşündüm: Ya rüzgar nereden esiyor? Ya ben ne düşünüyorum? Nereye gidiyoruz?
Günümüzün çoğu, “yaşadığımız an” diye bir şeyin içinde kaybolarak geçiyor. Kafada hep geleceğe dair planlar var, ama bir de bakıyorsun ki; rüzgarın etkisiyle sanki her şey biraz daha belirsizleşiyor. Kendi hayatında da bir tür rüzgar gibi hissediyorsun. Kimse bilmiyor, sen de bilmiyorsun… Hangi yönlere savruluyorsun? Belki de rüzgarın rotası seni yönlendiriyor, ama sen buna isyan etmek yerine sadece takip ediyorsun. “Hadi bakalım, rüzgar nereye götürürse, oraya!” deyip anı yaşamak gerek mi?
Rüzgar ve Gençlik: Dönüşüm Zamanı
Rüzgarın yönü ve gençliğimiz arasındaki ilişkiyi anlatmak gerekirse, aslında çok benzer bir hikaye var. Gençken hep bir yerlere gitmek istersiniz, ama bir türlü nereye gittiğinizi bilemezsiniz. Ben de bazen kendimi, gençliğimle birlikte savrulurken buluyorum. Gece dışarıda yürürken, rüzgarın bana doğru estiğini hissediyorum ve birden ona soruyorum: “Peki, ben nereye gidiyorum?” Sanki o beni yönlendirecekmiş gibi. Rüzgar her yönüyle özgürdür ve ben de bazen o özgürlüğü arıyorum.
Bunu daha da somutlaştırmak gerekirse, geçen hafta bir arkadaşım “Hadi İzmir’in rüzgarıyla gezmeye çıkalım” dedi. Çıktık, yürüdük, rüzgarı hissettik ama nereye gittiğimizi bilemedik. Sadece savrulduk. Benim için o anın tadı, tam da hayatın o geçici ama özgür yönünü hatırlatıyordu. Nereye gittiğimizin çok da önemi yoktu, önemli olan o anı birlikte yaşamak, rüzgarla savrulmak, özgür olmak. Ama düşündüm de, belki de hayat, tıpkı rüzgar gibi bir şey. Bazen nereye gittiğini bilemiyorsun, bazen de gitmek istediğin yere daha hızlı varıyorsun.
Rüzgar ve İnsan İlişkileri: Ne Zaman, Nereye Savrulacağımızı Bilmiyoruz
Hadi bir de insan ilişkilerini ele alalım. İnsanlar da bazen rüzgar gibi olur. Hani bir arkadaşın gelir, 3 yıl boyunca her gün yanındadır, sonra birden kaybolur. Bir bakarsın, rüzgar gibi geçip gitmiştir. Ama o esnada da en güzel anı yaşarsınız. Tıpkı rüzgarın aniden değişmesi gibi. Kimse ne olduğunu anlamadan, bir bakarsın, seni bıraktığı yerde savrulmuşsun. Bunu ilk kez 17 yaşında yaşadım. O zamanlar çok yakın olduğum bir arkadaşım birden hayatımdan çıkmıştı. Ama o dönemleri hatırlarken, o kadar güzel anılarım var ki. Ne zaman birini kaybedeceğimizi bilmediğimiz gibi, o kişiyle geçirdiğin zaman da sadece o anın keyfini çıkarmakla ilgiliymiş gibi hissediyorum. Tıpkı rüzgarın birden esmesi gibi.
Sonuç: Rüzgar Nereden Nereye Eser, Bunu Öğrenemeyiz
Beni dinlerken bazen şüpheye düşebilirsin: “Ya gerçekten ne anlatıyor bu çocuk?” diye. Ama bir şey fark ettim: Rüzgarın nereden estiğini öğrenmek imkansız gibi bir şey. Ya da belki de bu, öğrenilmesi gereken bir şey değil. Çünkü biz insanlar, çoğu zaman hayatı anlamaya çalışırken, aslında sadece anın tadını çıkarmalıyız. Rüzgar nereye eser, hiç bilmiyoruz. Ama onu hissetmek, esintisini almak, bazen hayatın en güzel parçası. Hadi biraz daha savrulalım, belki de bizi götüren rüzgarın yönünü buluruz. Ya da hiç bulamayız, kim bilir…